A na koniec zostawiam Was z częścią wierszyka ułożonego przez kolegę (za jego zgodą <śmiech>):

Dzieciąteczko prezenty już ci dało
i kolędę zaśpiewało,
Teraz leżysz na kanapie,
trzymasz pilot w lewej łapie,
już ci karpik w brzuszku pływa,
a wódeczka po nim spływa.

Witam Was tego kolejnego 10 lipca, kiedy Kronika Skrzydeł obchodzi swoje 3 urodziny! Kiedy ten czas zleciał?
Nie, tym razem nie mam zamiaru pisać długiej notki (takie bajery to jak KS będzie miała już 5 lat ;D). Fakt, chciałam trochę powspominać, ale ten dzień to nie czas na smutne sentymenty (wszyscy wiemy jak wyglądała sprawa z notkami w tym roku…), a na świętowanie! Więc, kto się dołączy? ^^

Ach, nie wierzę, że to już tyle zleciało! To pierwszy raz, kiedy jakikolwiek mój blog tyle przetrwał ^^ Wszystko to zawdzięczam Wam, Kochani Czytelnicy. Jest Was mało (i boli mnie trochę, że kilku starych czytelników się gdzieś rozpłynęło – naprawdę tęsknię za waszymi blogami!), ale sam fakt, że ktoś czyta to, co piszę, sprawia, że jestem chyba najszczęśliwszą osobą na świecie ^^ Dlatego w przyszłym roku postaram się wykrzesać z siebie wszystko i pisać dużo, często i porządnie! ;)
Nudnego wspominania nie będzie, ale podsumujmy co się wydarzyło. Na pewno odrobinkę rozwinęłam dział „kompendium wiedzy Tsubasy”, jako że tym ten blog miał być. Dla ułatwienia Wam czytania i wyszukiwania informacji powstało Menu. Zbiór linków do notek z tego działu ^^ Byłabym bardzo wdzięczna, gdybyście napisali, co o tym sądzicie i jak bardzo jest dla Was użyteczna taka podstrona.

Ten rok przyniósł kolejną wielką zmianę – kiedy KS wylądowała na WordPressie miała zupełnie inny szablon. Powód przestawienia się na Spectrum? Nowy początek no i właśnie świętowanie! Obecny layout ma w sobie o wiele więcej „przepychu”, nie jest już taki uporządkowany i zgrabny. Jest takim odświeżeniem ^_^ Tło to oczywiście jeden z coloringów scen z Tsubasy (niestety nie mam pojęcia, kto jest autorem). Za to ten Syaoran miał dodawać całości uroku komponować się z napisem „Kronika Skrzydeł”, którego usunąć nie mogłam. Szkoda, że trochę nie wyszło i dobrym wrażeniem mogą poszczycić się tylko użytkownicy WP mający pasek u góry <śmiech> Reszta… no cóż, myślę, że jakoś ten malutki odchył przeżyje ;D

Hm, no to temat statystyk może pominiemy… <ucieka> Ekhem, no dobrze. Wszystkich wejść było 3 626 + 27405 z onetu. Najwięcej wejść miałam w październiku 2010. Komentarzy? 66 + 559. Przez całe 3 lata napisałam tylko aż 74 notki i użyłam 18 kategorii.
W ostatnim roku najpopularniejszą notką była ta z opisem Faya D. Flourite ^^ Popularności ‘home page’ jednak chyba nigdy nie pobije <śmiech> Żeby było śmieszniej, równie dużą popularnością cieszą się rankingowe notki top boys i top girls.
W całym roku najczęściej korzystaliście z mojego bloga, żeby dostać się na mojego twittera, Fail Mangę oraz Dream Universe, któremu również życzymy wszystkiego najlepszego! Żyj długo i nie trać swojej świetności~! Ach, no i żeby było ciekawiej – najwięcej osób dostawało się na KSa właśnie od Shouri, za co jej bardzo dziękuję ;*
Z fraz używanych, by trafić na bloga dominuje „fai d flourite” (i jego wariacje). Śmiałam się widząc też takie frazy jak np. „prawdziwe imię syaorana i sakury? tsubasa.”, „wolfram von bielefeld yaoi doujinshi”, „zabili króla i jego rodzine” czy „zabrac shakugan no shana”. Zresztą, takich mam w statystykach mnóstwo i chociaż z jednej strony fajnie, że ludzie znajdują tu informacje związane z masą moich faz, to trochę martwi, że tych stricte Tsubasowo-Clampowych aż tak dużo nie ma (chociaż sporo jest z Kobato. – czyżby ta manga zbierała na popularności?). Ach, no i widząc tam „kronika skrzydeł” naprawdę zrobiło mi się przyjemnie <rumieniec> Dziękuję Wam ^___^

Jeśli chodzi o mnie, to jestem bardzo szczęśliwa, że wytrwaliśmy aż tak długo – ale to już pisałam na początku. Kronika Skrzydeł stała się dla mnie czymś bardzo bliskim, niezapomnianym. Czuję do tego miejsca takie przywiązanie, że nawet w najgorszym przypadku (czyli podczas półrocznej przerwy) nie byłam wstanie go opuścić. Przykro mi strasznie z tego powodu <wzdycha> Niby to nie była aż tak do końca moja wina – brak neta, potem egzaminy gimnazjalne i bierzmowanie, zakończenie roku… a wszystko to naraz tak dobijało, że o jakimkolwiek pisaniu nie mogło być mowy. Strasznie mi teraz wstyd z tego powodu i zrobię wszystko, by się taka sytuacja się nie powtórzyła.
Z tego miejsca pragnę także podziękować wszystkim tym, którzy tutaj gościli stale, ale również i zatrzymali się tylko na chwilę. Na szczególne wyróżnienie zasługują Kawashima i obsada z twittera za wspieranie mnie cały ten czas, a le słowa prawdziwego uznania wędrują do Shiroiku – za odwiedziny, komentowanie i miłe pogawędki oraz do Kagami – za podtrzymywanie mnie na duchu, motywowanie do pracy, miłe komentarze, wytrzymywanie tyle czasu, za wszystko, chociaż prawdopodobnie robiłaś to nieświadomie. Po prostu dziękuję ;*

Sama sobie życzę wytrwałości i ponownego spotkania za rok w tym samym bądź większym gronie. Z drugiej strony, po co czekać rok? Spotkajmy się za parę dni z podobnym nastawieniem! A ja tymczasem zabieram się do pracy nad nową notką. Pozdrowionka~! ;*

***

Jako że ten dzień jest teoretycznie zwyczajny, to standardowo:
1. Daybreak’s Bell – L’Arc~en~Ciel
2. silky heart – Yui Horie
3. Prototype (Album Version) – Chiaki Ishikawa
4. Wana – The Back Horn
5. Trust you – Yuna Ito
6. Friends – Stephianie
7. TOMORROW – Ayumi Tsunematsu
8. Mou Nanimo Kowakunai, Kowaku wa Nai – Chiaki Ishikawa
9. Love Today – Taja
10. Namida no Mukou – stereopony
11. Hakanaku mo Towa no Kanashi – UVERworld
Tak, mam fazę na Gundama 00 i muzyka z tej serii temu towarzyszy ^^

Spis treści:
Część 1 – Offtop Nati
Część 2 – Tsubasa -RESERVoir CHRoNiCLE-
Część 3 – Newsy
Część 4 – Ending #1, Maaya Sakamoto i „Loop”
Część 5 – Inna manga, „RG Veda”
Część 6 – Seiyuu
Część 7 – Kobato. się kończy w dniu 3 urodzin bloga!… czyli krótkie podsumowanie tej mangi
Część 8 – Koniec xxxHOLiCa i wyjaśnienie Tsubasy?
Część 9 – Kronika Skrzydeł

Część 1 – Offtop Nati

„I am used to being alone for such a long time
And I face it with a smile.”
(Jackie Chan & Kim Hee Sun, „Endless Love”)

Znudziły mi się te rankingi/OPy/EDy/wszystko nie związane z TRC! Dlatego dzisiaj postanowiłam stworzyć notkę na tyle Tsubasową, na ile się da ;> Dla wszystkich fanów przygotowałam kilka niespodzianek…  Tak, ta notka jest w 70% tym, do czego ten blog został stworzony, jaki sobie wymyśliłam schemat prawie 2 lata temu. Reszta to inne CLAMPowe brednie… to w końcu ja ;P

Przez te pół roku bardzo wiele się wydarzyło… Może zacznijmy od tego, że przez 3 miesiące byłam bez neta, więc brak notki w tym czasie należy mi wybaczyć (nieważne, że właśnie wtedy mogłam spokojnie pisać… naprawdę nieważne…).
Pisałam w tym roku egzaminy. Były beznadziejne. Co do licha robiło tyle historii w tej humance?! (wynik: 43/50) I matmy w matmie to prawie w ogóle nie było… a już na pewno nie 50%, jak wskazuje tytuł. (wynik: 37/50) A anglik? Do d*** przedostatnie zadanie, ale ostatnie… NAPISALI BREDNIE O GREEN DAYU <333 I Nat miała ekstra fazę XD Chociaż ciężko było się skupić nucąc jednocześnie Jesus of Suberbia, nie było źle XD (wynik: 50/50) A teraz… zapomnieć o tym.
Jestem oficjalnym absolwentem gimnazjum, chociaż wciąż nie mogą się przyzwyczaić do myśli, że ‘oni’ nie są już w mojej klasie. Po 9 latach będzie mi się trudno przestawić, ech. Ale przeżyję! I cieszę się, że wreszcie się oderwę od tej bandy debilów!
Ostatnimi czasy wróciła mi absolutna faza na mangę Loveless. W sumie przez przypadek, bo… czytając po tej 3 miesięcznej przerwie nowe rozdziały bardzo się zdenerwowałam, że ja z tego już nic nie pamiętam. Uznałam, że MUSZĘ zrobić re-reada, bo inaczej to się mija z celem. I wraz z tym pomysłem skazałam się już na ponad miesiąc bardzo częstych myśli o tym, chętnych powrotach i przeglądaniu mangi, czytanie ff, a nawet re-watcha anime (doszłam gdzieś do 3 czy 4 epa, yeah~ to naprawdę jest gorsze, niż sądziłam). Przeczytałam także inną mangę Kougi Yun (wreszcie! chęć miałam już 2 lata temu, gdy po raz pierwszy czytałam Lovelessa) – Earthian. Może dlatego, że co chwilę trafiałam na złe opinie i jakoś obniżyłam poprzeczkę… ale ta manga była świetna. Początek może i nie najlepszy (wszyscy myślą odwrotnie do mnie… albo ja odwrotnie do nich), ale gdy się człowiek wciągnął, to czytanie było samą przyjemnością. Naprawdę polecam fanom romantycznych historii, którym względnie trudne tematy sprawiają samą przyjemność. Piękna manga <3 Ale anime za to jest jednym z większych gniotów, jakie widziałam. Zero romantyzmu, sensu i fajności. Po prostu naciąganie 2/10 za niezły dobór seiyuu (i ładny 1 ending).
Z innych „ważnych” produkcji…
Toradora! – geniusz ;3 Myślałam, że to będzie typowa komedia (!) romantyczna, nigdy nie spodziewałabym się tego, że to opowieść bardzo życiowa i zawierająca sporo wzruszających scen. Żałuję, że aż tyle zwlekałam z oglądaniem…
Puella Magi Madoka Magica – czyli dziecko z muzyczką Kajiuriny i endingiem Kalafiny, który z czegoś a’la CardCaptor Sakura (jak myślałam pierwotnie) zrobił się Tsubasą i X’em z prawdziwego zdarzenia. Odwrócone schematy? No i co z tego? Ryczałam jak głupia na 4 i dwóch ostatnich, epach!
Suzumiya Haruhi no Shoushitsu – jako raczej marna fanka przygód Haruhi, muszę przyznać, że ten film był genialny.
FMA: Brotherhood – puszczany obecnie na HYPERze, nie mogłam więc sobie odpuścić… i kurcze, FMA naprawdę jest niesamowite. Nie doceniłam tego. Mocno się wciągnęłam ;]
Tales of Symhponia: Tethe’alla-hen – awww ^________^ Pierwsza seria była shitem w porównaniu z tym cudeńkiem! No i Zelos – czy jest ktokolwiek, kto powie, że ten słodki drań nie jest kochany?
Pandora Hearts – #%$^%@&$!!! ach, ***** R.I.P. Dalej w to nie wierzę!
No cóż, tyle starczy. Ogólnie ostatnio jestem w fazie namiętnego czytania 1-tomowych yaoiców. Nie wiem co się ze mną dzieje. Ale cóż, gdy widok kolejnej laski, która chce byś chłopakiem (ach, After School Nightmare), jest już odrażający, to się nie dziwcie. Poza tym yaoi zawsze jest dobre na relaks xD Gorzej, że mam tyle nadrabiania, a ja sobie tylko dowalam… o, wiem, początkowo-wakacyjne postanowienie! Nie zabiorę się za żadną nową mangę, póki nie zajmę się starymi!… o kurde, będzie ciężko ;<
KALAFINA WYDA NOWY ALBUM W SIERPNIU!!! Każdy ich fan powinien rozumieć moje uczucia~! Mam tylko nadzieję, że nie przekonam się do niego pół roku później, jak było z „Red Moonem” ^^;; No i ciekawa jestem czy uwzględnią w nim „symphonię” full vera? Bo skoro rzekomy TV size ma ~4 minuty… to ile będzie trwał full?!

Zapraszam wszystkich na mojego innego bloga, prowadzonego z przyjaciółką – Reversed Views. Wakacje się zaczęły, naprawdę będziemy pisać regularnie!…

A, byłabym zapomniała. Hasła do poprzednich notek:
Top20 Girls – uninstall
Top60 Boys – kizuna

***

Część 2 – Tsubasa -RESERVoir CHRoNiCLE-

„It doesn’t matter if we were abandoned or abused or both. As long as we’re together, then it doesn’t matter. But if it’s one person alone… then it’s just too hard.” (Loveless, vol.05, chp. 31)

*GŁÓWNE DANE*

Imię, nazwisko:
Mokona Modoki (biała)

Prawdziwe imię:
Soel

Wiek:
? (data urodzenia: 14 lutego xD’)

Debiut:
Rozdział 2 (manga Tsubasa RESERvoir CHRoNiCLE)
Rozdział 12 (manga xxxHOLiC)
Odcinek 2 (anime Tsubasa Chronicle)

Rodzina:
Larg (czarna Mokona)

Pochodzenie:
Stworzona przez Yuuko i Clow Reeda

Moc i umiejętności:
108 sekretnych technik

Imię oznacza…:
Właściwie to „nazwisko”… „Modoki” oznaczy „pseudo”, czyli mamy „fałszywą Mokonę”, „kopię Mokony”. Jest tak ponieważ te Mokony pochodzę od tych z Magic Knight Rayearth. (źródło: Soel to Larg: Mokona=Modoki no Bouken)

*OPIS*
Mokona jest bohater…em/ką (Mokona to Mokona! no…), które (ok, będę używać formy nijakiej, śmiejcie się dowoli! chociaż forma żeńska też chyba byłaby poprawna) ma kluczową rolę w podróży bohaterów – przenosi ich ono między światami i jest łącznikiem z Yuuko. Ponadto tylko dzięki… (o kurde, brak rodzaju nijakiego!?) temu czemuś, bohaterowie są wstanie się porozumieć, pomimo pochodzenia z innych światów. Jest ono również odpowiedzialne za znajdowanie piór Sakury. Biała Mokona posiada czerwony klejnot.
Wraz z Czarną Mokoną, są tworem Yuuko i Clow Reeda, będąc jednocześnie kopią Mokony z Magic Knight Rayearth. Różnią się jednak one od oryginału. Mokony zostały stworzone by zatrzymać plany Fei Wong Reeda oraz po to, aby pomóc Syaoranowi w jego wyprawie, o której Yuuko wiedziała o wiele wcześniej. Zostało ukazane, że wiedziały o historii Sakury Kinomoto (CardCaptor Sakura) i wydarzeniach z jej świata.

***

A teraz coś, co sprawiło, że dostałam nagłej ochoty na napisanie notki i w dodatku Tsubaso-centrycznej… ^_^

***

»Przygoda chłopca, który szuka „skrzydeł”, się rozpoczyna!!«
Numer tomiku: 1
Cover tomiku: Sakura/Syaoran
Rozdziałów: 5 (1-5)
Opis: Syaoran, młody archeolog, żyje sobie spokojnie, pracując na wykopaliskach czy spotykając się ze swoją najlepszą przyjaciółką, księżniczką Sakurą. Do czasu pewnego wydarzenia, w wyniki którego Sakura traci „duszę” – wszystkie swoje wspomnienia od narodzin po ‘dzień dzisiejszy’. Rozpadła się ona na miliony piórek i porozrzucała między różnymi światami. Taki stan rzeczy grozi jej śmiercią, więc Syaoran zostaje wysłany do Wiedźmy Wymiarów, gdzie spotyka Faia i Kurogane. Po zapłaceniu ceny czwórka bohaterów, z towarzystwem Mokony Modoki rusza do pierwszego świata w poszukiwaniu wspomnień dziewczyny. Trafiają do Republiki Hanshin, dowiadując się o tym miejscu oraz o kudanach, istotach z tego świata. I zanim się spostrzegli trafili w poważne tarapaty…

***

»?«
Numer tomiku: 2
Cover tomiku: Syaoran
Rozdziałów: 8 (6-13)
Opis: Syaoran ratuje Masayoshiego przy pomocy swojego kudana, zaskrabiając sobie sympatię Shougo. Podróżnicy odkrywają, że jedno z piór księżniczki jest w… kudanie! Problemem jest, w którym. Przy okazji dowiadują się o gangu walczącym z Shougo i spotykają Touyę i Yukito w tym świecie. Następnie Mokona z Masayoshim zostają porwani przez Primerę, przez co drużyna nie może się porozumieć. W międzyczasie poznają kudany Kurogane oraz Faia. A później Syaoran doznaje poważnego szoku, kiedy… dowiedzcie/domyślcie się sami ^^

***

I o to ta największa niespodzianka… Nati postanowiła zrobić Tsubasowy re-reading i to skutkuje tym, że przez jakiś czas na blogu będą się pojawiać opisy danego tomiku ;] Nie będę streszczać każdego rozdziału z osobna, bo to by zajęło wieki… ale przynajmniej będziecie mieli w najbliższym czasie wszystko z TRC ^^ (to w końcu blog o tym, prawda? xD). Zbyt detaliczne to to jednak nie będzie, ale liczy się inicjatywa, lol XD Znaczy się, celowo pozbywam się szczegółów, zwłaszcza tych kluczowych, żeby nie popsuć komuś przyjemności z czytania ^^ Nie wiem czy zaliczę przy tym wszystkie tomy, czy tylko do 25 (gdzieś w jego środku jest 195 chapter, od którego zaczęłam „cotygodniowe” streszczonka), zobaczymy jak się rozpędzę. Postaram się jednocześnie nie sypać spoilerami, jak to ja mam w zwyczaju… ^^;; W razie jakiś pytań piszcie w komentarzach ;]

***

Część 3 – Newsy

„I have lived for a long time, but this is my first time meeting a SPACE ALIEN. What kind of counterattack is that sparlky smiley face expecting from me?” (Kuroshitsuji, vol.02, chp. 5)

CLAMPice zilustrowały covery blu-rayowych wydań filmów CCSa.
    
To może tylko wrażenie, ale jak dla mnie, to od razu widać, że obrazki są nowe. A niby CCS nie był rysowany aż tak dawno… Btw, zauważyliście jak się Kero-chan opalił na pierwszej ilustracji? Hahaha ;D

***

Jeśli ktoś jeszcze nie wie, w tym sezonie (czyli letnim) będzie emitowana seria BLOOD-C, której autorami historii i chara designu jest CLAMP! Dotychczas ukazane nam PV*:

*link do PV4 też już jest, jak pojawi się na yt, to dodam

Czytając komentarze… chyba będzie trzeba obejrzeć coś z BLOOD+.

***

Manga Kobato. kończy się w lipcu. Tak jak „przewidziały” włoskie wydania kilka miesięcy temu. Z podobnego źródła wyszły informacje na temat tego, jak owoż manga X miałaby być reaktywowana… CLAMPice aktualnie pracują tylko nad GATE7, czy więc jest szansa na to? Miejmy nadzieję!

(…nie, nie wierzę w to)

***

Część 4 – Ending #1, Maaya Sakamoto i „Loop”

Wokal: Maaya Sakamoto
Tłumaczenie: polskie/angielskie
Download: ściągnij tu

nee　kono machi ga yuuyami ni somaru toki wa
sekai no dokoka de asahi ga sasu
kimi no te no naka　sono hana ga kareru toki wa
chiisana tane o otosu daroufumikatamerareta tsuchi o michi da to yobu no naraba
me o tojiru koto de mo ai kanaa

kono hoshi ga tairanara futari deaete nakatta
otagai o toozakeru you ni hashitteita
supiido o yurumezu ni　ima wa donna ni hanarete mo
meguru kiseki no tochuu ni mata mukaiau no darou

nee　kono machi no yuuyami ga sari iku toki ni
kono namida　tsuretette

katarikakete kuru moji o shousetsu to yobu no nara
todokanai kotoba wa yume kanaa

yodomi naku nagareteku kawa ni ukabeta konohade
umi o mezashite kumo ni natte ame de furou
tooi kimi no chikaku de ochita tane o sodate you
chigau basho de kimi ga kizuitekureru to ii n dakedo

kono hoshi ga taemanaku mawaritsuzukete iru kara
chiisaku aketa mado no soto　keshiki o kae
watashi no aishita hana　sotto mebaeru kisetsu de
meguru kiseki no sono hate　mata mukaiau no darou
mukaiau no darou
kururu mawaru kuru kuru to
kuru kuru kimi no mawari o

***

Część 5 – Inna manga, RG Veda

300 lat temu potężny wojownik zbuntował się przeciw Cesarzowi Niebios, zabił go, koronował się na nowego władcę i rozpoczął okres tyranii. Ale istnieje przepowiednia, która mówi, że zbierze się Sześć Gwiazd i obali jego rządy. Tymczasem władca klanu Yasha znalazł Ashurę, ostatniego z rodu Ashura i razem wyruszyli na poszukiwania Sześciu Gwiazd. Kto do nich należy? I czy „nieomylna” przepowiednia naprawdę się spełni? Przeczytaj!

-> Anime: – (nie oglądałam)
-> Manga: 10

PS. Wiem, że użyłam innej czcionki niż zawsze to tego, ale gdzieś mi się tamta zapodziała ToT A pech chciał… że RG Veda to jedyna manga (którą chce w ten sposób opisać), której nie zrobiłam „obrazka tytułowego”… ech.

Część 6 – Seiyuu

Nazwisko/imię: Nazuka Kaori [名塚 佳織]
Data urodzenia: 24 IV 1985
Miasto: Tokio, Japonia
Nick/i: ?
Grupa krwi: B
Hobby: skrzypce (*______*), snowboard, stepowanie
Umiejętności: ?
Strona: Klik

07-Ghost (TV) as Sister Libelle
30-sai no Hoken Taiiku (TV) as Natsu Andō
Amagami SS (TV) as Tsukasa Ayatsuji
Bottle Fairy (TV) as Chiriri
Canvas 2 – Niji Iro no Sketch (TV) as Elise Housen
(Le) Chevalier D’Eon (TV) as Lorentzia
Code Geass: Lelouch of the Rebellion (TV) as Nunnally Lamperouge
CODE-E (TV) as Sonomi Kujo
Daa! Daa! Daa! (TV) as Miyu Kouzuki
Darker than BLACK (TV) as Pai
Di Gi Charat Nyo (TV) as Usuzu-chan
Eureka Seven (TV) as Eureka
Fruits Basket (TV) as Kisa Soma
Fullmetal Alchemist: Brotherhood (TV) as Maria Ross
GA: Geijutsuka Art Design Class (TV) as Miyabi „Kyoju” Ohmichi
Gag Manga Biyori 2 (TV) as Usami
.hack//Unison (OAV) as Subaru
Hametsu No Mars (OAV) as Isono Shizuka
Inukami! (TV) as Nadeshiko
Kämpfer (TV) as Shizuku Sangō
Kämpfer für die Liebe (TV) as Shizuku Sangō
Keitai Shoujo (ONA) as Momoka Fujimiya
Kishin Taisen Gigantic Formula (TV) as Sylvie Mirabeau
Kono Aozora ni Yakusoku o – Yōkoso Tsugumi Ryōhe (TV) as Akane Itamura
Madlax (TV) as Annu
Master of Martial Hearts (OAV) as Aya Iseshima
Memories Off #5 Togireta Film (OAV) as Yoshiumi Sawarabi
(Les) Misérables – Shoujo Cosette (TV) as Cosette
Mission-E (TV) as Sonomi Kujo
Moetan (TV) as Arisu Shiratori
Motto To Love-Ru -Trouble- (TV) as Yui Kotegawa
Naisho no Tsubomi (OAV) as Tsubomi Tachibana
Nanaka 6/17 (TV) as Satsuki Arashiyama
Natsu no Arashi! (TV) as Kaja
Noein – to your other self (TV) as Miho Mukai
Now and Then, Here and There (TV) as Lala-Ru
One Piece (TV) as Soran
Over Drive (TV) as Yuki Fukazawa
Seven of Seven (TV) as Nanapon
Shina Dark – Kuroki Tsuki no Ō to Sōheki no Tsuki no Himegimi (OAV) as Christina
Shugo Chara! (TV) as Misaki Watarai
Skelter+Heaven (OAV) as Konomi Tamura
Sket Dance (TV) as Kaoru Yagi
Soul Eater (TV) as Tsubaki Nakatsukasa
Spice and Wolf (TV) as Chloe
Strike Witches (OAV) as Lynette Bishop
Strike Witches (TV) as Lynette Bishop
Strike Witches 2 (TV) as Lynette Bishop
Sumomomo Momomo (TV) as Tenten Koganei
Sweet Valerian (TV) as Kate
Tears to Tiara (TV) as Conal; Llyr
Tensai? Dr. Hamax (TV) as Kaori
To Love-Ru (TV) as Yui Kotegawa
Towa no Quon (movie) as Tei Ryūmonji
True tears (TV) as Hiromi Yuasa
Tytania (TV) as Lydia
Windy Tales (TV) as Nao Ueshima
Zenmai Zamurai (TV) as Wataame-hime

PS. Wystąpiła też jako Chii w pierwszym odcinku anime, ale… nie chciało mi się już tego edytować x_X I wybaczcie za brak zamiany „(xx) as” na „-”. Leń zwyciężył.

PS.2. Uch, jak mi brakowało robienia tego ^_________^

Część 7 - Kobato. się kończy w dniu 3 urodzin bloga!… czyli krótkie podsumowanie tej mangi

„If I had any wishes, he would grant just one. I answered that I wanted to live.” (Kobato, vol.06, chp.23f?)

Kobato. zawsze kojarzyło mi się ze słodką, naiwną historią, jednocześnie bardzo ciepłą – idealną na zimowe wieczory. Kiedy pojawiły się informacje, że anime będzie crossoverem z Wishem, w mandze również pojawiły się pierwsze tego oznaki. I to był punkt zwrotny. W tym momencie manga zaczynała nabierać ciemniejszych kolorów, stawała się typową CLAMPową gmatwaniną (całej akcji z ekhem dalej chyba nie kapuje w 100%, no ale to CLAMPice xD). Aż doszła do swego końca. Gdy czytałam ostatnie rozdziały, zdałam sobie sprawę, że ta historia nie jest ani słodka, ani naiwna. Całość była od początku przemyślana i, chociaż tego na pierwszy rzut oka nie widać, dosyć poważna i dojrzała. Nie chce za dużo zdradzić, ale powiem tylko tyle, że wyjaśnienie kim jest Kobato i czego szuka w naszym świecie, nawet mnie zaskoczyło. Dlaczego? Ponieważ nie spodziewałabym się tego, zwłaszcza po tym.

„I want to go to the place where the people I love are.” (Kobato, vol.06, chp.23f?)

Wydawać by się mogło, że to w sumie nie jest życzenie jakieś bardzo ważne albo wyjątkowo trudne do spełnienia. W końcu ludzi można kochać wszędzie… A jednak było coś, co sprawiło, że to nie było takie hop-siup dla Kobato-chan. Serio, ta bohaterka zyskała u mnie naprawdę sporo.

Póki co historia doszła do dosyć krytycznego momentu i ostatni rozdział ma być oficjalnym zamknięciem. Czy Kobato. doczeka się happy endu? Czy może skończy w bittersweetowym stylu (tak częstym u CLAMPa ostatnio) bądź nawet stanie się 100% tragedią? Zobaczymy za kilkanaście dni!
No ale serio, ja w to nie wierzę. Domyślam się jaki będzie end i to mnie bardzo wkurza, że jak CLAMP, to jest możliwy… Ludzie, błagam was! Zakończcie Kobato. z godnością i nie dajcie fanom zakończenia zerżniętego z Wisha bądź anime!

***

Część 8 – Koniec xxxHOLiCa = wyjaśnienie Tsubasy?

No właśnie… xxxHOLiC miał ponoć wyjaśnić całą resztą niewiadomych z TRC… tylko… coś mu skiełzło. Wszystkie rozdziały po pewnym wydarzeniu, znanym z obu mang, dotyczącym Yuuko, bardzo straciły na poziomie. A zakończenie? Bez urazy CLAMPice, ale dałyście plamę. Bo w zasadzie dostaliśmy open endinga (niezupełnie… znaczy… przeczytajcie, a zobaczycie co mam na myśli), całkiem smutnego btw. I pokręconego. O co chodzi zrozumiałam dopiero za którymś tam re-readingiem. Boli tylko to, że zrozumiałam, że tam jest jeszcze połowa rzeczy do zrozumienia. A co gorsza, ending TRC jak był bittersweetowy i otwarty, taki pozostał. Może kiedyś jakiś sequel? Nie cała seria; 1 tomik, a nawet oneshot, wystarczy. Cokolwiek, serio!

***

Część 9 – Kronika Skrzydeł

Co nowego na blogu?
Wprowadziłam subskrypcję  – nie żebym się łudziła, że ktoś się zapisze czy coś, no ale gdyby jednak…
Stworzyłam również ANKIETĘ. Bardzo prosiłabym o jej wypełnienie!
View This Poll
(link dostępny również z prawej strony bloga)
I to w zasadzie tyle dzisiaj… do następnego razu ;*

***

Muzyka:
1. This is War – 30 Seconds to Mars
2. Radio – {utwory niezapamiętane, za dużo ich}
3. Last Infermo – Ceui
4. Energy – Ceui
5. Truth of My Destiny – Ceui
6. SIROSUNA* – Ceui
7. Cały album Design Your Universe – Epica
8. Endless Love – Jackie Chan & Kim Hee Sun
9. Symphonia – Kalafina
10. Ongaku – Kalafina
11. Kimi ga Hikari ni Kaete Yuku ~acoustic ver. – Kalafina

*czy to miała być oficjalna romanizacja ‘shiro suna’?

Żadna z grafik nie jest mojego autorstwa! Creditsy do większości idą do spacecata z BlackButler.net.

Ocena ogólna: 3/10
>fabuła: 2/10
>postacie: 2/10
>muzyka: 8/10
>grafika: 5/10
>enjoyment: 6/10
Gatunki: komedia, dramat, akcja, fantasy
Demografia: shounen
Ilość odcinków: 12 (+6 OAV)

Zrobić parodię nie najgorszej serii nie jest tak trudno. Ale zupełnie jej zaprzeczyć w teorii powinno już być trudniejsze. Nie dla twórców Kuroshitsuji II! Manga Kuroshitsuji jest jedną z moich najukochańszych, za genialną fabułę i równie niesamowitych bohaterów (nie, nie mówię tego będąc na fazie), 1 seria anime – miała wiele wad i OOC-u, ale wciąż była „sympatyczną” adaptacją. Co prawda, do swojego pierwowzoru za dużo nie miała, ale ostatecznie zamykała zgrabnie i w miarę (W MIARĘ!) satysfakcjonujący sposób całą historię. Dlatego wieść, że powstanie kontynuacja wywołała wielkie zmieszanie i zaskoczenie wśród wielu fanów. Nikt nie oczekiwał, że będzie to coś więcej niż komercyjne dziadostwo, ale jakieś tam nadzieje były. Gorzej się zrobiło, gdy się okazało, że… Ciela i Sebastiana – głównych bohaterów oryginału – nie będzie! Narodziły się jeszcze większe wątpliwości co do tego, powstała nawet „żartobliwa” nazwa, Monoshitsuji… czy było warto się martwić? Cóż, rozłóżmy to na czynniki pierwsze.

Londyn, XIX wiek. Minął rok i trzy miesiące od dramatycznej konkluzji poprzedniego sezonu. (dobra, muszę to napisać – to jest niemożliwe! Jeśli gdzieś w połowie serii 1 Ciel obchodził urodziny – 14 grudnia, a był rok 1888, to jakim cudem ostatnią datą w serii był 26 sierpnia 1889? Jedyne logiczne wytłumaczenie jest takie, że brana jest pod uwagę data końca serii 1… i w sumie miałoby to sens T_T -nie powie dlaczego-) W posiadłości Trancy mamy kolejny dzień. Pan „prosi” swego lokaja o kolejną rzecz, znęca się nad pokojówką i dobrze przy tym bawi. Pewnego razu przybywa tam pewien tajemniczy mężczyzna (taaak, wszyscy wiemy kto) z dziwną walizką, o którą wyjątkowo dba. Jak się okazuje, „bagażem” jest nie kto inny jak sam Ciel Phantomhive, a „tragarzem” jego demoniczny kamerdyner. Cóż to za radość dla panicza Aloisa

Trancy’ego oraz jego podwładnego, Claude’a Faustusa! Wreszcie mogą ich „dopaść”. O co tu chodzi? No i przede wszystkim – co tam, u licha, robi Ciel? Na te pytania odpowiedzieć Kuroshitsuji II (dalej nazywane KuroSHITem bądź KS2).
Już na początku otrzymujemy ładny plot twist, gdy się okazuje, że hrabia Phantomhive nie tylko jakimś cudem powrócił do życia, ale i cierpi na amnezję. No i mamy również pajęczego demona (bleee, nienawidzę pająków!!!), o! Przyznam szczerze, że pierwszy odcinek, chociaż mocno mnie rozczarował, to skutecznie zachęcił po sięgnięcie

po więcej. Podobnie było z drugim, z tą różnicą, że próbuje wcisnąć w tą serię tandetną historyjkę miłosną (nawiasem, nigdy nie sądziłam, że doczekam się „romansu” w gatunkach Kuro - żart oczywiście). Trzecim byłam zachwycona. Wprowadził wiele charakterystycznego klimatu (anime przynajmniej, bo manga to inna liga), dzięki czemu +50 to nadziei związaną z tym sezonem. Niestety, na tym dobra opinia o fabule (a może jej braku…?) KuroSHITu się kończy. Dlaczego? Otóż dostajemy coraz więcej fanserwisu SebaCiel (z którego nawet znajome yaoistki zadowolone nie były) oraz biustu (ogromnego!) bohaterek… Naprawdę XIX-wieczne panny były takie puszczalskie? Poza tym logika jakoś zaczyna się sypać. W pewnym momencie widz zaczyna się poważnie zastanawiać, czy to on jest za głupi na to, czy twórcy coś brali. Zauważa on także wiele sprzeczności z pierwowzorem, zarówno pod względem kontraktu (bez którego serii by nie było!), jak i psychiki bohaterów. Cóż, każdemu zdarza się upaść na rozumie.
Właśnie, zajmijmy się teraz dogłębniej tym małym kręgiem postaci. Paliwo napędzające całą historię, niezwykle barwni i mający spory zasób mózgu. W oryginale, rzecz jasna. W 1 serii trochę zaczęli „wychodzić z siebie” i ich relacje nieco się zmieniały, jednak wciąż stanowili najmocniejszy punkt. Kogo tutaj otrzymujemy? Alois – rozwrzeszczana blond-dziwka, z zoo wypuszczona chyba przez czyjąś śmiertelną pomyłkę, ze skłonnościami sadystycznymi i narcystycznymi; Claude – najpierw jakieś bezpłciowe ścierwo (wybaczcie za słownictwo, chyba mnie ponosi), potem była nawet scena, w której fangirlizował Ciela… zdrowy na umyśle raczej nie był. Co gorsza, Ciel i Sebastian w pewnym sensie zniżyli się do ich poziomu.  Ten pierwszy zrobił się „ciepłą kluchą” (jak ktoś to kiedyś fajnie ujął), w dodatku zwyczajną maskotką. Tak, wszyscy kochają/liżą/macają Ciela! Oczywiście kwestia Aloisa jest dosyć spora, jako że okazuje się być on praktycznie tragiczniejszym bohaterem od samego hrabi Phantomhive’a (czy tylko ja nie widzę w tym żadnego sensu?), jednak to za wiele nie zmienia, jeśli się nie jest wyjątkowo współczującą istotą. Ale to nie wszystko! Największym rozczarowaniem okazuje się być Hannah, pokojówka Trancych. Tak obrzydliwej, beznadziejnej ścierki do podłogi nigdy nie widziałam. No cóż. Miło mnie natomiast zaskoczył… Ciel, który pod koniec zaczyna przypominać starego „siebie”. I za to do serii +10.

Konkluzja rozczarowuje, to fakt, jednak ostatnie odcinki przestały być męczarnią totalną (przyznaję, miło było patrzeć na tego aroganckiego Ciela… prawie, ale przynajmniej potrafiącego dać kopniaka i nie rumienić się jak smażone frytki…), a samo zakończenie o wiele różni się od tego z serii poprzedniej, więc w ostateczności… W dodatku wszystkie fangirlsy Ciela mogą zacierać łapki na wyjątkowo smaczny kąsek.
Muzyka to prawdopodobnie najmocniejszy punkt serii. Co prawda, nie różni się za bardzo od tej ze swojej poprzedniczki, ale jednocześnie trzyma jej poziom. Opening, Shiver the GazettE, to typowa kwestia gustu. Nie przeszkadza, ale większych emocji również nie wzbudza. Są dwie wersje animacji: Phantomhive ver. – przedstawiający głównie Ciela i Sebastiana, a Alois, Claude i Hannah pełnią funkcję „antagonistyczną” (jeśli rozumiecie), występuje w niej również Grell; Trancy ver. – tylko owa rodzina, jest on wykorzystany bodaj ze 2 razy. Ending, Bird,

to piosenka spokojna i relaksująca, pozwalająca odpocząć po głupocie zawartej w danym odcinku. „Główną rolę” gra w niej śpiący Ciel (plakat obok się w animacji przewija), przyznaję, zrobiło to na mnie takie wrażenie, że się aż popłakałam ze szczęścia go widząc. Dobremu odbiorowi służy również niesamowity głos wokalisty, Yuyi Matsushity (Durarara!! ED, rola Sebastiana Michaelisa w obu Kuro-musicalach). Jest to jednak prawdziwy gniot w porównaniu do Kagayaku Sora no Shijima ni wa będące utworem zamykającym w odcinkach 8 i 12. Kalafina jak zwykle stworzyła w kilku minutach niezwykły nastrój melancholii i piękna, pozwalając widzowi na chwilę refleksji nad losami Aloisa czy Ciela i, kto wie, może i uronienie kilku łez? Jako ciekawostkę dodam, że 8 odcinek opatrzony został w inną endingową animację, przy której nawet mnie się serce kroiło.
Przy kwestii ścieżki dźwiękowej nie wolno mi zapomnieć o seiyuu, którzy po raz kolejny wykonali kawał dobrej roboty. Z nowych „twarzy” najbardziej niewątpliwie wyróżnia się, użyczająca głosu Aloisowi, Nana Mizuki. W pewnym sensie dodawała ona bohaterowi charakteru i uroku, przy jednoczesnym podkreśleniu jego wad. Był dzięki temu o wiele bardziej przekonujący, bo chociaż to sprawiało, że kategoria postaci nie upadła na dno kompletnie. Kroku nie odstępował jej Takahiro Sakurai (Claude), który, podobnie do pani Mizuki, podkreślał wszystkie wady (w tym nieziemską bezpłciowość) swej postaci sprawiając, że widz jeszcze bardziej go nienawidził. „Stara” czołówka, Daisuke Ono (Sebastian) oraz Maayi Sakamoto (Ciel), popisali się równie dobrze. I właśnie z jakiegoś powodu mam im teraz ochotę pogratulować.
Grafika nie miała już tyle szczęścia. Po pierwszym, naprawdę efektownym, dopracowanym, epizodzie, coś się zaczęło psuć. Niektóre ujęcia były niesamowite, inne wołały o pomstę do nieba. Inna sprawa jest taka, że to ja mogę być przewrażliwiona.

Uwaga: małe spoilery ;)

Na zakończenie pokażę genialny przykład hipokryzji. Mogę narzekać, pisać 10 stron A4, jak ja to nienawidzę KuroSHITu, jego fabuły i bohaterów i robię to całkiem szczerze, ale… jakaś mała część mnie tak się z tym zżyła, że nie potrafi być aż tak okrutna i bezwzględna. Może właśnie na tym polega „sukces” (cóż, wątpliwy)? Twórcy stworzyli taką magiczną tandetę, którą się po prostu… lubi. W zaledwie 12 odcinkach zdołali umieścić tyle skrajnych emocji, wykreować beznadziejnych, ale jakże niezapomnianych bohaterów, jednocześnie pamiętając o tych starych. Cóż, to są dziwne odczucia, których nie mogę opisać słowami. Prawdopodobnie mam tak ze względu na miłość, jaką darzę oryginał. A może to właśnie są właśnie najzwyklejsze uczucia rozczarowania? Czy polecam? Nie. Ale też nie odradzam. Da się zauważyć, że fani się wyraźnie podzielili na tych, co to kochają oraz na tych, co nienawidzą. Tak więc decyzja należy do was. Ja póki co zostawiam Kuroshitsuji II z oceną 3, ale wiem, że jeszcze do tego wrócę – nawet jeśli po wyłączeniu ostatniego odcinka byłam wdzięczna Bogu, że to już koniec. Jak widać, z niektórymi sprawami trzeba się przespać, a to, że zabierają na to aż kilka miesięcy, to inna sprawa.  Zresztą, pośmiać się z głupoty twórców zawsze można, a jakbym wpadła w passę za dobrych serii… w końcu żeby coś docenić trzeba też zobaczyć coś beznadziejnego. A teraz czekać na kontynuację kontynuacji!

***

Dodatki:
Jak każde szanujące się komercyjne anime z wielką popularnością, tak i Kuroshitsuji II doczekało się całkiem sporej ilości dodatków (przebija I masakrycznie… XD). Są to:
- „magazyn” (raczej katalog…) Black Tabloid, wykonany w niewątpliwie ciekawej formie,
- 6 OAVek! (Ciel in Wonderland, Welcome to the Phantomhives, Making of Kuroshitsuji II, Ciel in Wonderland Part 2, Will Shinigami no Monogatari, 6 nazwa jeszcze nieznana),
- plakaty…. cała masa plakatów!
- character songi (10 postaci*2+2 + specialny track)
Pokaźna lista, co?

***

Muzyczka~
♫ Breaking Benjamin:
- Dear Agony
- The Diary of Jane
- Breath
- You
- Evil Angel
- Here we are
- Unknown Soldier
- Had Enough
- You Fight Me
- Into the Nothing
- I will not bow
♫ Chara songi z KS2:
- oba Sebastiana
- oba Grella
- oba Angiego
- oba Somy
- oba Willa
- duet Agniego i Somy
♫ My Chemical Romance:
- Welcome to the Black Parade
- Na Na Na (Na Na Na Na Na Na Na Na Na)
♫ Kalafina:
- Red Moon
- Kagayaku Sora no Shijima ni wa

(do licha, czemu Ciel wygląda tu tak... seksownie?! >_<" nawet jeśli jego niebieskie oczęta są ładniejsze *O*)

PS. Następna notka będzie według zapowiedzi w poprzedniej, czyli ciąg dalszy prezentacji OP/ED. Z harmonogramu wypada tylko notka z newsami, bo jest teraz. W teoretyce XD

Amazon.jp ma coverek (promo, tył…) kalendarzy Kobato. i xxxHOLiCa.
Kobato. »
xxxHOLiC »

***

19 tomik xxxHOLiCa wyjdzie w marcu 2011 wraz z nową OAD.

***

Amen. Dalszą część możecie sobie odpuścić, chyba że kogoś interesuje paplanina na temat Neon Genesis Evangelion. Jak ktoś nie zdążył zauważyć po tytule {to opening, Zankoku na Tenshi no TEEZE lub thesis, lub jak tam chcecie}, to moja obecna faza, dziwiąca mnie tak samo was (?) jak mnie.
Zabrałam się za nią dzięki koleżance, którą zabiję przy najbliższej okazji, prawdopodobnie jutro w szkole sama w mangi wciągnęłam lol. Najpierw nie miała takiej obsesji na to, dopiero kiedyś bez powodu (?) i zaczęła o tym non-stop nawijać (zaznaczam, że ja wtedy wariowałam na punkcie Reborna bodaj, więc nasze rozmowy musiały być strasznie interesujące ^^;).  Najpierw o Rei, potem o Kaworu, o którym przypadkiem dowiedziałam się ciekawej rzeczy, która sprawiła, że ciekawość = 100%. To, że potem nie zaspoilerowałam sobie o nim dwóch rzeczy (jednej w sumie takiej o, gdybym zaś wiedziała drugą, zabiłabym się) to już inna historia… No i ta koleżanka często nawijała też o EMK (Evil Manga Kaworu, nie wiem czy to oficjalne czy wymyślone przez nią, ale się przyjęło), co mnie dosyć… hm, no nie wiem. Z jednej strony ja tam nie mam nic do antagonistów/sadystów (awww, Mukuro, Fran *O*), ale wolałabym mieć ten szok co oglądając 24 odcinek dowiedziałam się o pewnej rzeczy ;/ Ha, oczywiście to mój zdecydowany faworyt serii, co ta koleżanka na moje pytanie „czy gdyby nie ona, to bym to polubiła”, odpowiedziała, że pewnie tak, bo coś. Jedyne co mnie w nim wkurza, to to, że pojawia się tylko w 1 epku  na podobno 13 minut (plus ma chwilkę w End of Evangelion oraz Rebuild of Evangelion: 1.0 i 2.0). No normalnie jak Fran-chan w stosunku do liczby odcinków/rozdziałów KHRa, no albo trochę więcej ;< Ja to ostatnio coś kocham mistrzów setnego planu ;___; Hahaha, na MALu to fajnie wygląda, że jedyna seria, gdy ma dopisek „Main” zamiast „Supporting” to NGE: Gakuen Datenroku (takie AU, całkiem fajnie się zaczyna, nie ma mechów i Ramiel to niezły bishie na początku, ale niestety z tego co wiem, Kawo-chan skończy tak samo jak w anime i oryginalnej mandze, więc będzie ałć -___-). Hahaha, Kaworek ma nawet swoją stronę internetową. Padłam jak to zobaczyłam XD
Aaarg, ależ ja oczywiście się zfangirlizowałam zamiast pisać o ważnych sprawach. Jak już jestem przy temacie bohaterów… Nie rozumiem ogólnie przyjętej nienawiści względem Shinjiego. Ok, emuje się dosyć często (a dla mnie i tak za mało), no i jedna z pierwszych scen w Endzie… ale to nie znaczy jeszcze, że trzeba go aż tak nienawidzić. Chłopak po przejściach, w dodatku mający ledwie czternaście lat. Każdy by się pogubił w tym, co robi O: A w cale tak nie przeginał, jak wszyscy twierdzą… Ech, sorry Shin, ale jeśli chciałeś być super emo, to ci nie wyszło.
Rei… w sumie nic do niej nie miałam, ale też nie lubiłam strasznie. Obojętna też mi nie była tak do końca… po prostu była ok i tyle xD Co innego w rebuildach… tam pokazała coś więcej niż bycie lalką ^^
Asuka była w porządku. Z jednej strony kłania się Shin-chan, tylko ukrywający swoje problemy. Z drugiej zaś normalna nastolatka, których coś nie mogę zrozumieć, ale przemilczę to.
Misato… hahaha. Tej baby się nie lubić nie dało XD I to wszystko co mam do powiedzenia na jej temat. Po prostu jedna z moich ulubienic w serii ;D
Reszta, bardziej drugoplanowa… ja to w zasadzie lubiłam praktycznie każdego, z Toujim i Kensuke na czele (no i Kaworu, ale jego nie wliczam do drugorzędnych rankingów xD) ;> Niby tacy schematyczni (lol, jak każdy), a kochani~
Fabuła mnie strasznie zdziwiła. No bo sorry, ale to taka prosta historia („Chłopak z traumą nienawidzący ojca zostaje przez niego zmuszony walczyć z aniołami w mechach”). A powstały miliony teorii! Końcówkę (czy to serii TV czy filmu) można interpretować na mnóstwo różnych sposobów… i żaden nie jest bardziej wiarygodny od poprzedniego ;] Ciekawa jestem, co reżyser brał tworząc Evy… Bo naprawdę, nie da się jednoznacznie powiedzieć co tam się działo i dlaczego tak się działo ^^; 2 ostatnie epizody (uznawane za najgorsze w całej serii), jak i End of Evangelion (będący podobno jeszcze większym bełkotem niż TV) to… mnie się bardzo podobały XD  Nigdy nie zrozumiem niektórych (większości…) ludzi. A co do tego „bełkotu”… Czy tylko ja go tam nie widziałam? <wzdycha>
Fanserwis… masa go jest! Sceny, gdzie widzimy bohaterkę/a całkiem nagą (tzn. widać wszyściusienko!) są standardem. Ale jedyne, co mnie w tym wkurzało to to… że w każdej chwili do pokoju mogli wejść rodzice i wytłumacz im, co to ma być XDDDD Czemu? Cóz, było to dosyć naturalne, przynajmniej wg mnie. A fanserwisu nienawidzę, żeby nie było. Btw, niekiedy cenzurka była pro XD Nie ma to jak postawić piwo czy tam słomkę, żeby zasłonić biust Asuki (czy męską rzecz u Shinjiego).
Muzyka jest śliczna (aaaww, Kanon Pachelbela – mój ulubiony klasyczny utwór, czy Oda do Radości przy strasznie brutalnej i smutnej scenie ;___;). Dominują w niej w sumie utwory poważne (<odkryła to po przesłuchaniu OST>), ale jak ktoś lubi, to ma prawdziwy rarytasek. Miło usłyszeć znane kompozycje Bacha, Bethovena, mnóstwo symfonii. Grafika w serii TV, Endzie (i w Death&Rebirth, chociaż osobiście jeszcze nie oglądałam) jest… no cóż, pewnie na lata ’90 była geniuszem… ale z perspektywy dziecka XXI wieku, jest strasznie przestarzała i niedopracowana. Inna sprawa do rebuildy, którym pod tym względem mają u mnie dychę lekko ;] Prawdziwe fajerwerki, dynamiczne sceny walki, w które nietrudno się wczuć. I design postaci ten sam, za co kolejny plusik. Słowem – geniusz! Ale to w końcu już nasze czasy, więc wiecie ^^ Ostatecznie Evy są parę dni starsze ode mnie XD
Nie wspomniałam o jednej części, czyli piosenkach wokalnych. Opening, Zankoku na Tenshi no TEEZE, jest prześliczny. Niby ma 15 lat, a i tak pokochałam go od pierwszych nut. Gorszy jest ending (wg koleżanki jest z lat ’60 czy ’70), totalnie mi się nie podoba. A wyrażenie „fly me” sprawia, że mam milion skojarzeń XDDD ED do Death&Rebirth… a właściwie do części Rebirth,  Tamashii no Refrain, całkiem fajny na początku. Przepiękny wstęp. Ale dalej jest gorzej ;/ Nie, że jakoś tragicznie, ale to jakby inny klimat. A wolę ten z pierwszych nut (no i może chórków ze środka). Beutiful World, czyli kłaniają się Rebuildy – najpierw wydała mi się taka o, teraz mogę tego słuchać cały czas xD W End of Evangelion było jeszcze coś nazwane Komm, Suesser Tod, (Come, Sweet Death z niemieckiego) grane przy kolejnym mocnym wydarzeniu. Bardzo ładne~ Rebuildy miały jeszcze 2 piosenki. Kyou no Hi wa Sayounara - niby takie dziecinne, a płakać mi się chciało na tym T_T O Tsubasa wo Kudasai kiedyś pisałam, ale przy anime i scenach z tym było… strasznie smutne. Czy Death&Rebirth coś jeszcze miały, nie wiem. Ale wiem, że Evy mają STRASZNIE DUŻO utworów nigdzie nigdy nie wykorzystanych ;/ Jedne lepsze, drugie gorsze… ale jedzie komerchą ;/
Ogólnie podsumowując ten krótki wywód, Evy są świetne i każdy fan anime powinien się z nimi zapoznać. Nie musi od razu wychwalać ponad niebiosa, ale nie znać to wstyd (<mówi to osoba, która się za nie zabrała 3 lata po wciągnięciu się w M&A>). Moje oceny głównych serii (takiego Petit Eva to nawet nie wliczam…):
Neon Genesis Evangelion: 9/10
NGE: End of Evangelion: 8/10
Evangelion: 1.0: You are (not) alone: 9/10 (ogólnie było nudnawe, ale za grafikę i ostatnią scenę… eeehehe ^^;;)
Evangelion: 2.0: You can (not) advance: 10/10 (to. było. boskie. <333)

Eeech, dobra, to teraz czekać na 3 rebuilda (tak mówię o tych rebuildach i mówię, a nawet nie raczyłam wyjaśnić co to xD Cóż, teoretycznie remake z zapowiedzianym innym zakończeniem + bonusowymi scenkami. Teoretycznie, bo 2 ładnie odchodzi od serii, wprowadzając nową postać >seiyuu: Maaya Sakamoto! Już ją lubię XD< i dodając charakteru postaciom – nie są już sztucznymi lalkami, a przybyło im cech ludzkich) i liczyć, że dorówna dwójce ^^ Mam nadzieję na więcej Kaworu i… ehm, plakat jest taki, że już jest cała masa spekulacji na jego temat XD A niby takie nic… O:

***

Pewnie nikt nie przeczytał, ale ja się przynajmniej trochę wyżyłam. Trochę, bo gdybym chciała bardzo, to zaleciałoby tu masą spoilerów i 10x dłuższym tekstem xD”

***

Muzyka – wszystko Neon Genesis Evangelion (nie podaje wykonawców, bo niektórych najzwyczajniej nie znam):
1. Beatiful World
2. Tsubasa wo Kudasai
3. Kyou no Hi wa Sayonara
4. Tamashii no Refrain (*Rufuran)
5. Suiten Fur Violoncello (utwór grany przez Shinjiego, Bacha)
6. Komm, Suesser Tod

***

Pozdrowionka~ ;*

Wokalista: Kotani Kinya

OP anime:

Tekst (full ver.):

Hatenaki yume motomeru shirube naki sekai de…

Kasanaru omoi kokoro tsukisasu kodou
Shizuka ni tsuzuku tamerai mo nai uta
Tooku sora no kanata kara mazariatta bokura no kage
Hitsuzen to kimagure no naka shirusareta kioku

Surechigatta toki no uzu
Kuchihatetemo kimi no koe wo shinjite

Hatenaki yume motomeru shirube naki mirai de
Boku ga hikari nakushitemo itsuka
kimi ga tomoshite kureta kirameku mune no honoo
Tsubasa ni kawaru kibou no kakera

Yamanai ame to yasashiku nureru tsuki
Kizutsuitemo ii kaze ni yure yuku bojou
Kurayami mo tsuranuku shisen aoku sunda hitomi no oku
Zetsubou mo kodoku mo koete kizamareta shirushi

Yugandeku toki no hazama
Kawashita kizuna ni kimi wo kanjita

Hakanaki michi wo tadoru kotae naki sekai de
Fui ni mayoi tachidomatteru kimi yo
Mune kiramekasu kibou no asu e

Hakanaki yume motomeru kotae naki sekai de
Boku no negai todokeru kagayaku mune no honoo

Hatenaki yume motomeru shirube naki sekai de
Boku ga hikari nakushitemo itsuka
Kimi ga tomoshite kureta kirameku mune no honoo
Tsubasa ni kawaru kibou no kakera

Polskie tłumaczenie wykonała Shouri. Zapraszam do niej! (właśnie zdałam sobie sprawę, że ona właściwie też udostępnia download i ta notka po części jest bezcelowa, ale mniejsza o to)

Download: mediafire

***

Music time~! Erm, nie chce mi się sprawdzać czyj seiyuu jest czyj, więc po prostu wpiszę imię postaci XD
1-8. Various (czyt. Shounen Onmouji IM songi XD)
9. Oretachi no JOY! – Gokudera, Yamamoto – Kateikyoushi Hitman Reborn! IM Song (wrrr… nie znoszę 8059 Gokudera ma być z Tsuną! Jak już coś, bo i tak wspieram TsunaKyouko, a nawet TsunaUni jest lepsze od tych yaoistycznych wybryków, ale duety mają fajne~)
10. Ore Kara no Message – Reborn-arcobelono, Reborn-dorosły j/w (jak ja mogłam nigdy tego nie przesłuchać w całości?! Ta piosenka jest genialna <3 I trochę smutnawa, jakby spojrzeć na to z drugiej strony. „Omae wa BOSU… nanda…” Zdecydowanie najlepszy chara song tej postaci ^^ I najdłuższy… ale to już inna historia.)
11. …loop – Gokudera – j/w (tekst mnie zabija, naprawdę. I jak tu nie lubić GokuTsuna? Ech… IMO najgorszy utwór tego bohatera, Hashire! i YELL o wiele lepiej przypadły mi do gustu~! Są energiczniejsze, a to tylko do emowania się nadaje, haha)

***

No to tyle na dzisiaj (cieszcie się, że tak krótko XD). Paaa~! Do jutra >D

PS. Przyznać się szczerze (chociaż… “Being honest is instant death”, jak śpiewa Fran w „Special Illusion”), kto przeczytał wszystkie 3 notki i jeszcze żyje (wooh, prawie pasuje xD)?

Hm… plan następnych notek pisałam poprzednio, więc tym razem po prostu przejdę do normalnej notki. Nie mam o czym pisać =.=;;

Newsy~! Dawno tego nie było, co? ;D Aż mi głupio o tym pisać, gdy żywcem nie pamiętam co było ostatnio. ^^’ <sprawdza> Aaa, box MKR! Czyli właściwie dużo nie ma, nic się ciekawego nie dzieje <wzdycha>

Na 10-te urodziny Angelic Layer powstał special zatytułowany: „Angelic Layer 10-Year Jubilee Special – Tenshi no Tamago ~memorial wing~. Zawiera w sobie: różne rzeczy związane z anime, wywiady z seiyuu, preview PV Atsuko Enomoto „Be my Angel” oraz info dotyczące ponownego wydania anime na DVD/Blu-ray.
W październiku wyjdzie kalendarz xxxHOLiCa, kosztujący 1575 jednów (ok.  56,70 zł.; stan z 19 sierpnia). Póki co żadnych konkretnych wiadomości poza tym. <deja vu O: pisałam już kiedyś o tym? hm… w sumie bardzo możliwe>

Z aktualizacji CLAMP-NET, nowości są takie:
☼ Kobato. – przerwa 9 października (rzadka :O)

Dalej~!
☼ Kobato.tv zrobiło update’a z okładką 10 woluminu anime. Przewińcie stronę na sam dół. Zawierać on będzie 3 część tej dramy CD (o której pisałam wieki temu XD). Data wydania to 22 października.
☼ Szykuje się nowa OAVka xxxHOLiCa! (która to już z kolei… ja chcę coś z TRCkiem ;<) Póki co wiadomo tyle, że wyjdzie na wiosnę 2011. Czyli do tego czasu muszę obejrzeć zaległą, nie jest tak źle.

***

Seiyuu-san-tachi~! Tym razem miałam dać dwóch, bo tyle czasu nikogo nie było (tak jakby mi to robiło różnicę, jak potrafiłam 3 miechy nie pisać i nie dać nikogo…), ale kończą mi się osoby do opisania ;( Więc żeby starczyło na dłużej, sami rozumiecie XD ^^ Nie wiem za bardzo kogo opisać, to polecimy z harmonogramu. Opłaca się go mieć z taką listą~ (gorzej, gdy nawet to nie pomaga)

***

Ten screen wygląda fatalnie :C

Nazwisko/imię: Chiba Saeko [千葉紗子]
Data urodzenia: 26 VIII 1977 (za 2 dni :O)
Miasto: Tokio, Japonia
Nick/i: ?
Grupa krwi: A
Hobby: ?
Umiejętności: ?
Strona: Klik

Aishiteruze Baby (Ayumi Kubota)
Angel Tales (Kitsune no akane)
Ayakashi: Samurai Horror Tales (Oshizu)
Captain Kuppa (Suika)
Chrono Crusade (Azmaria Hendric)
Code Geass and Code Geass R2 (Nina Einstein, Nagisa Chiba)
Gravion Zwei (Fei Xin Liu)
Gun X Sword (Priscilla)
Hamtaro (Lapis-Chan)
Heat Guy J (Kyoko Milchan)
Jigoku Shoujo (Yūko Murai)
Kare Kano (Tsubaki Sakura)
Kemeko Deluxe! (Aoi-chan)
Minami-ke (Hayami)
My-HiME (Natsuki Kuga)/My-Otome (Natsuki Kruger)
Madlax (Chiara)
Nagasarete Airantō (Ayane)
Noein (Ai Hasebe)
Peach Girl (Momo Adachi)
Rosario + Vampire (Ruby Toujyou)
Shugo Chara! (Nadeshiko/Nagihiko Fujisaki)
Shigofumi (Natsuka Kasai)
Spice and Wolf II (Femi Amati)
The Prince of Tennis (Kurumi Ijuuin)
W~Wish (Tsubasa Ohtori)
Zettai Karen Children (Mary Ford)

***

Mam dziwne wrażenie, że już ją kiedyś robiłam… I dlatego nie chce mi się komentować tych postaci, zresztą z ciekawych jest tu tylko Natsuki. Reszta mi zwisa.

***

Wiecie co? Nie mam co pisać C: Totalnie. Żadnych opisów przygotowywać mi się nie chce (wybaczcie~)

Więc to… tyle?! Mam was zostawić z niecałymi 500 słowami?! Z chara songami pisałam więcej! No dobra, tekst piosenki sporo zabierał, ale to szczegół. Tak więc teraz… zabieram się za robienie kochanego offtopu ♥ Oczywiście nikt czytać tych ogromnych wypocin nie musi. Jeden czy 2 akapity przeskoczcie i tyle XD Zostałaś/eś? Więc jedziemy dalej~ Czyta z was ktoś light novel Shounen Onmyouji? No cóż, pewnie zauważyliście, że jestem ogromną fanką tej serii, tak więc oczywiście kontynuacje znaleźć musiałam XD Gorzej, że od jakiś 2 lat (!) nikt nie przetłumaczył jednego tomu! Teraz zabrała się za to osoba o nicku „Fanart-only” i w grupie na dA publikuje fragmentami (dobrze, bo ostatnią część ktoś przetłumaczył jakoś w lutym czy początkiem marca, więc… no właśnie) dosyć szybko kolejne części. Zrobiła gdzieś do 10/11 rozdziałów czyli 9-tka za niedługo się skończy… A tak, wspominałam, że łącznie (chyba z side story, o którym kiedyś czytałam) jest ich… 31? Teraz. A nowelka wciąż wychodzi. Więc zanim ktoś to skończy, to: a) zdążę się zsiwieć; b) stracę zainteresowanie (wątpię XD); c) kupię prędzej swoje własne kopie (co sobie obiecałam, że kiedyś ta nowelka wyląduje u mnie na półeczce D: Szkoda tylko, że nikt jej nie wydał na zachodzie, ale z drugiej strony chociaż tłumaczenia nie są tak nielegalne… XDDD). No ale dla takiej historii zrobię wszystko~! No i doczekałam się na TO, co było w szóstej części dziewiątego rozdziału dziewiątego tomiku. Końcówki nauczyłam się na pamięć LOL XD Ale to było takie piękne… *O* „I had promised to stay by your side………. I had promised……. I had promised that…….. that I would stay by your side no matter what, even if it tore me apart………. Where was the child now?……..The child……. No…… I knew his name…….. I could never forget his eyes……….filled with strength and determination…… his smile…. the one that had the power to put anyone at ease……….His life, his energy, and the eagerness with which he undertook any task.” (podejrzewam, że i tak nic nie rozumiecie jak serii nie znacie, ale to dla was lepiej… i trochę to ucięłam, ale inaczej seryjnie bym zaspoilerowała XD). Nad głównymi bohaterami mogłabym się rozwodzić w nieskończoność. Normalnie uwielbiam ich relacje *_* Prawdopodobnie moja ulubiona para (nie yaoi, wszystko inne, tylko nie to xD) PRZYJACIÓŁ (ew. braci/czegokolwiek).  Osobno zresztą też są wspaniali. Tacy… ludzcy i za to ich kocham XD A nie zachowują się jakby byli nie wiadomo kim i nawet będąc silnijszymi od innych, nie wywyższają się. I jak dostaną poważniejszą ranę, to nie kończą Wielkiego Monologu zanim się przewrócą XD Jak w Wybielaczu czy Spirali (Bleach i Naruto, żeby nie było) C: A co się tyczy jeszcze relacji… hm… Seimei i Masahiro też jest cudowne~ (dziadek i wnuk). Zawsze leję jak dziadzio zaczyna ubolewać nad „błędami” swojego wnusia, a ten wpada w totalny szał i rozwala cały pokój XD Awww, niezapomniane chwile… Marzy mi się przeczytanie podobnych scenek w nowelce XD Mimo wszystko 9 tomik to totalny wyciskacz łez ~_~ Ale jak idealnie odwzorowuje… coś, obawiam się, żebym wam troszeczkę zaspoilerowała ^^; Ogólnie SO polecam z całego serca! Trzeba je rozsławić, bo to aż skandal, że tak genialna seria, a mało kto ją zna!

…i się poryczałam w trakcie pisania. Brawo, Nati. O… LOL! Ale się rozpisałam C: A miałam wam ochów i achów związanych z SO darować. Gratuluję sobie poraz kolejny. Mogłam się rozpisać na temat… och, no nie wiem, Kuro, KHRa, DGM, czegokolwiek >_< Dobra~! Offtopowa część przy opach i edach będzie dotyczyła wszystkiego, byleby nie tego! Ciekawe, czy mi się uda to zrobić.

***

Music corner ;]
1. Tsubasa wo Kudasai – Megumi Hayashibara – Neon Genisis Evangelion 2.0: You Can (Not) Advance (to wszystko przez koleżankę! pfff. Muszę się wziąć za te nieszczęsne Evangeliony, które i tak sobie mocno zaspoilerowałam, no ale to w końcu moje genialne szczęście <wzdycha>)
2. Tsubasa wo Kudasai – Hokago Tea Time (bez Azusy bodaj, ale nie wiem jak je inaczej określić xD) – K-ON!
3. End:Res – Iida Toshinobu (TYL!Rokudou Mukuro) – Katekyo Hitman Reborn! [SONG “BLUE” ~rivale~] (l-o-v-e~! Owarinai… onaji you ni…~ uwielbiam tą piosenkę *___* W mojej liście chyba bije pozostałe tej postaci haha XD I ma plus, że teoretycznie śpiewa ją TYL!Mukuro *_* – nie, nie robi to żadnej różnicy – a ma o wiele lepszy design niż TYE! <333 Awwww, ale może bez zbytnich fangirlizmów)
4. FLAMING RAGE – Ikeda Masanori (TYL!XANXUS) – j/w (lepsze od tego poprzedniego, ale nie mógłby zaśpiewać… no nie wiem, o kwiatkach na łące?! Chociaż z drugiej strony może lepiej nie)
5. BREAK OUT – Takahashi Hiroki (TYL!S. Squalo) – j/w (kowase, kowase… strasznie zapada w ucho ^^ Zastrzeżenie mam tylko do pomieszanych „VOOOOIII” i „wooooo” XD Brzmi prawie identycznie~! IMO Takahashi-san śpiewa o wiele lepiej jako Squalo niż poprzednio :D)
6. bloody prince – Fujiwara Yuuki (TYL!Belphegor); chórki ?? (TYL!Lussuria) – j/w (Lussuria tutaj rządzi xD a piosenka niezła, istna psychodela XD)
7. Special Illusion – Kokuryu Sachi (Fran) – j/w (Fran i las krwi? O: Trochę się to gryzie, no ale w końcu tyle czasu przebywa ze swoim Bel-sempaiem, że kogo to dziwi? Dobra, powiem wprost. Tekst jest fajny, ale nie dla Fran-chana. Albo tak pół na pół. No bo pewne rzeczy tu normalnie nie pasują ;/ Albo to tylko moje wrażenie…? Ale ogólnie kocham tą piosenkę <3 I Frana, ale to pewnie już mówiłam)
8. PARADE – Ohyama Takanori (Byakuran) – j/w (czeeeeemu, ja się pytam: czemu?! Czemu wszystkie piosenki tego gościa są takie radosne?! IMO niezłe)
9. SIMULATION – Toyonaga Toshiyuki, Tsuda Kenjirou (TYL!Irie Shouichi, TYL!Spanner) – j/w (hahaha, to jest… dziwne, ale całkiem fajne! O: tylko z tych mechanicznych rzeczy pewnie powoły nie skapowałam LOL)
10. Kyouki no Hana – Kazuki Kato (Kikyou) – j/w (<3333333333333 Samo nazwisko mi do tego wystarcza~! Ten gość to geniusz~!!! ;D)
11. Shinra no Uta – Nakata Kazuhira (Byakko) – Shounen Onmyouji
12. Ashita he no Michi – Jun Fukuyama (Fujiwara no Toshitsugu) – j/w
13. Tsukiyo Gyou (Bonus Track) – Noda Junko (Mokkun) – j/w…
14. Roku Tousei – Kaida Yuki (Abe no Masahiro) – j/w
15. Egao no Sonzai ~Sono Imi Suru Mono~ – ?? (Mokkun) – j/w
16. Enshin – Konishi Katsuyuki (Guren) – j/w
17. Shinkirou – Kaida Yuki (Abe no Masahiro) – j/w
18. Chikai – Konishi Katsuyuki (Guren) – j/w
19. Umashi Miyako – Seki Toshihiko (Suzaku) – j/w (miyako nie znaczy przypadkiem stolica? :O)
20. Akatsuki no Hi – Hayami Risa (Kouchin) – j/w
21. Hotaru – Kaida Yuki (Masahiro), Kobayashi Sanae (Akiko) – j/w

***

OK, offtop sprawił, że notka jest 3 razy dłuższa XD A nawet przebija poprzednią i to o wiele, haha XD Ehm, muszę się wziąć za siebie na poważnie C: Pozdrowionka ;*

PS. Ta notka miała być opublikowana 21 sierpnia i… byłaby. Bo napisaną mam ją co najmniej od 18. Więc czemu? Cóż, mądra Nati napisała ją na laptopie (do którego nie mam podłączonego neta), a potem o tym zapomniała. Kiedy mijał owy 21 to sobie pomyślałam, że mogę podłączyć modem jutro… i potem znowu jutro… i tak był 24. Wtedy wpadłam na genialny pomysł, żeby… użyć płytki XD Niby takie proste… ale jak przełożyłam ją na stacjonarny była… pusta. Następnego dnia znowu próbowałam to zrobić, z takim samym skutkiem. Więc sprawdziłam ją i okazało się, że… po prostu muszę kupić zwyczajną O_O Ale miałam lenia i następnego dnia tego nie zrobiłam, przeniesienia kabelka też mi się dalej nie chciało. Aż w końcu dzisiaj się za to zabrałam na serio! XD Wybaczcie~! Żeby to wynagrodzić następna, newsowa notka będzie jutro, również 3 kolejne (Blaze, Loop, It’s) pod rząd. I takim sposobem wyrobię się ze wszystkimi notkami zaplanowanymi na ten miesiąc! Ciekawe czy starczy mi sił XD

Alternatywny tytuł: CLAMP Gakuen Tanteidan
Ocena ogólna: 6,5/10
Gatunki: komedia, szkolne
Demografia: shoujo

Wiele dziewcząt zastanawia się, czy na świecie istnieją prawdziwi dżentelmeni… i pewnie większość spokojnie odpowiedziałaby, że nie. Ale szkoła CLAMP to coś innego. Tam jest nawet biuro detektywistyczne, które pomaga zrozpaczonym niewiastą! Przecież kto to widział, żeby kobieta płakała, prawda? Tak przynajmniej myśli feminista z krwi i kości, Nokoru, przewodniczący wydziału szkoły podstawowej. Wraz z pozostałymi członkami komitetu założył właśnie takie biuro, które zacięcie szuka tropów i rozwiązuje poważne zagadki kobiet!

…a może jednak nie tak poważne? Cóż, co w końcu może zrobić trójka chłopców z podstawówki, w dodatku każdy w innym wieku? A może jednak? No cóż, ta trójka potrafi zaskoczyć każdego coraz to głupszymi nowymi pomysłami.

Oczywiście nie należy się nastawiać, że otrzymamy kryminał rodem z dzieł Pattersona czy chociażby takie Kuroshitsuji, tak dobrze to nie ma. Owy tytuł to 100% komedia z delikatnie zarysowanymi wątkami romantycznymi. Jasne, trochę dramatycznych też tu jest… ale wciąż będące lekkim  w odbiorze  i tak naprawdę nie kwalifikującymi się jako „dramat”. Po prostu codzienne życie,  w tym bogatego dzieciaka. Same problemy dziewcząt to zazwyczaj wyolbrzymione drobiazgi (jak zgubienie jakiegoś przedmiotu…). Jeśli komuś to nie odpowiada, nie ma po co się brać. Ponadto ostatni rozdział jest tak beznadziejny (i krótki), przypominający bardziej side story (urocze side story, ale mówię to jako fanka Nokoru XD), że jak skończycie lekturę po przedostatnim, nie stracicie za wiele. Z drugiej strony seria ta nie ma najmniejszych oznak „początku” czy „końca”. Ot wyrwane z kontekstu króciutkie historyjki.

O fabule trochę było, więc przejdźmy do postaci. Na szczęście nie ma ich za wielu (A/N: totalnie przeciwieństwo Tsubasy! XD), na nieszczęście przedstawieni za ciekawi też nie są. Właściwie każdemu można przypisać konkretną cechę charakteru i usposobienia: ten jest taki, tamta jest siaka… itd. Tak więc mamy, wspominanego niejednokrotnie, Nokoru, syna założycieli szkoły CLAMP, rok młodszego Suoh, odpowiedzialnego sekretarza oraz najmłodszego, Akirę, wychylający się względem reszty tylko swoim urokiem, a przy okazji będąc najbardziej irytującym tworem całej mangi (wg mnie przynajmniej). Oprócz tego przez karty mangi przewija się niejedna panna w „opałach”, każda coraz to słodsza. Mimo to, praktycznie wszyscy są okropnie sympatyczni i wprost nie da się ich nie lubić. Ich problem polega na tym, że gdy ktoś nie pojawił się więcej niż 2 razy, to go najzwyczajniej nie pamiętam. O imionach nie wspominając…

Warto jednak zwrócić uwagę na sam kampus, w którym rozgrywa się akcja, ponieważ jeszcze nie raz się o nim usłyszy, czytając kolejne serie tej grupy. Zbudowany na planie uwielbianego przez autorki, pentagramy, dzieli się na kilka części typu szkoła podstawowa, gimnazjum… i tak aż do college’u czy innego uniwersytetu. Ogromny teren, na mapach zajmujący ładny kawałek. W CLAMP School Detectives poznajemy tylko fragment „zastosowania” tegoż miejsca.

O rysunkach za wiele powiedzieć nie można, poza tym, że jest naprawdę ładny. Różni się od dzisiejszego CLAMPa, ale nie robi to najmniejszej różnicy. Kreska jest o wiele bardziej dopracowana niż ta w Tokyo Babylon, o czym może świadczyć już sam wiek serii… albo po prostu ich klimat.

Oczywiście Szkolni Detektywi nie uciekli od słynnych crossoverów… ba, sami są już sequelem do mangi 20 Mensou ni Onegai!!, będącą czymś w rodzaju rozwinięciem wątku Akiry. Znajomość jej nie jest konieczna do lektury. Przez całe 3 tomy wspominany jest jej wątek dokładnie 1 raz, ba, również w niej pojawia się wątek detektywów, więc wychodzi na jedno. Sama zaś jest prequelem do jeszcze innego utworu, Gakuen Tokukei DUKLYON, gdzie Nokoru dostał rolę jako… ktoś. Wszystko to może zdawać się trochę pokręcone, a i owszem, takie jest, zwłaszcza jeśli chodzi o opisanie tego zabiegu. Dlatego myślę, że zaznajomienie się z nimi wszystkimi wszystko spokojnie wyjaśni. Gdy miniemy już to, warto zabrać się za X’a, gdzie nasi – dorośli już – panowie, dostają kolejną rolę, tym razem strzeżenia pewnego ważnego itemu. Jako ciekawostkę dodam, że X powstał przed całą poprzednią trojką.

CLAMP School Detectives doczekało się adaptacji animowanej, która ma w sobie nawiązanie do 20 Mensou ni Onegai!!, jednak zniechęcona grafiką i szczęściem tych kobiet do swoich anime, darowałam je sobie.

Podsumowując, recenzowany tytuł nie jest pozycją złą. Przymykając oko na pewne mankamenty otrzymujemy niewymagającą historię z życia trójki chłopców, przy której można się dobrze bawić. Ja nie żałuję, że się za nią zabrałam i pewnie nie raz do niej wrócę. A podejrzewam, że większość z was tak samo. Dlatego spokojnie wszystkim polecam, zarówno jako przerywnik między poważniejszymi tytułami, czy w chwilach nudy. Lub po prostu poznając mangografię CLAMPa, bo każdy szanujący się fan powinien tą CLAMPową klasykę znać.

***

Muzyczka~! Nie chce mi się potwierdzać części seiyuu, więc po prostu zostanę przy ?? XD
1. Oborutsuki – Minagawa Junko (Genbu) – Shounen Onmyouji
2. Yasashii Kaze – Konno Hiromi (Tai’in) – Shounen Onmyouji
3. Shinra no Uta – ?? (Byakko) – Shounen Onmyouji
4. Ashita he no Michi – Jun Fukuyama (Fujiwara no Toshitsugu *o*) – Shounen Onmyouji
5. Tsukiyo Gyou (Bonus Track) – Noda Junko (Mokkun) – j/w…
6. Roku Tousei – Kaida Yuki (Abe no Masahiro) – j/w
7. Egao no Sonzai ~Sono Imi Suru Mono~ – Noda Junko (Mokkun) – j/w (dostałam głupawki, że to lubię; se-i-me-i-no-ma-go~! mago~ mago~ mago~ „Mago iuna!”)
8. Enshin – Konishi Katsuyuki (Guren) – j/w
9. Shinkirou – Kaida Yuki (Abe no Masahiro) – j/w
10. Chikai – Konishi Katsuyuki (Guren) – j/w
11. Hotaru – Kaida Yuki, Kobayashi Sanae (Abe no Masahiro, Fujiwara no Akiko) – j/w
12. Kureyuku Natsu -Hotaru Henka- – Kaida Yuki (Abe no Masahiro) – j/w
13. Hiiro no Ookawa – Kaida Yuki, Konishi Katsuyuki (Abe no Masahiro, Guren) – j/w (seryjnie, jak słucham części Masahirka, kojarzy mi się Tsuna z KHRa :O z tym wyjątkiem, że Maska lubię bardziej…)
14. (poprawa notki) JUMP!! – ??, ?? (Kyouko, Haru) – Katekyo Hitman Reborn!

***

Huuurrrraaaa~!!! Dobrnęłam do końca z tym czymś. Ilość powtórzeń i bezsensowności dobijała swego limitu XDDD Nienawidzę pisać takim oficjalniejszym/poważniejszym stylem, bo mi zawsze słów brakuje nie tam, gdzie trzeba >_<” No ale co poradzić. Mam nadzieję, że udało wam się dojechać chociażby do połowy… ^^’ Bo nie gwarantuję, że mnie by się udało (w normalnych warunkach xD). Totalnie muszę popracować nad zaczynaniem nowych akapitów, żeby były spójne i jednocześnie nie powtarzały poprzednich… uch. Tak na marginesie, myślałam, że będzie tego więcej, ale co dodać o mandze, która ma ledwie 3 tomiki i czyta się ją w ok. 1,5h? No właśnie. Na dzisiaj to tyle, do następnego razu~ Pozdrowionka ;*